PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : امام زاده احمد بن موسی(ع)



خادم الزینب
10-06-2012, 23:15
امام زاده احمد بن موسی(ع)




بیش از هزار و دویست سال است كه منطقه فارس متبرك به وجود احمد بن موسی است. او یكی از شخصیت های معنوی و از رجال بزرگ شیعه به شمار می رود. احمد فرزند و برادر امام و فرزند و برادر شهید است. پدرش موسی بن جعفر ـ علیه السلام ـ یگانه عصر و هفتمین ستاره آسمان ولایت و مادرش ام احمد از زنان فاضله دوران خویش است.
احمد بن موسی، در عبادت حق، پرهیزكاری، زهد، كرامت نفس و جوانمردی زبانزد همگان بود و بزرگواریش سبب گردید، در طول حیاتش مردم دو بار به عنوان امام با او بیعت كنند و در هر دو بار او مردم را به مسیر صحیح هدایت كرد.
پس از هجرت حضرت رضا ـ علیه السلام ـ چون تحمل فراق برادر برایش ناگوار شد، با عده زیادی راهی ایران شد و نزدیكی شیراز گرفتار حیله گری های مأمون شد و احمد پس از نبردی نابرابر به شهادت رسید و به دلیل خفقان موجود تا سال ها قبرش بر شیعیان مخفی ماند،
تا این كه در زمان «عضدالدوله دیلمی» و در پی واقعه ای شگفت، قبر آن بزرگوار آشكار شد.
از آن زمان تا كنون، شیعیان، به ویژه فارس نشینان به سان پروانگان به گرد بارگاه نورانی آن حضرت در طوافند. كراماتی كه شیعیان با توسل به این بزرگوار مشاهده كرده اند موجب شده است تا علاقه مندان آن حضرت از راه های دور و نزدیك به زیارت او بیایند و كسب فیض نمایند. مردم فارس نیز از این كه پذیرای زیارت كنندگان اویند، همیشه بر خود می بالند.
هجرت به ایران
امام رضا ـ علیه السلام ـ در سال 183 ق. و در 35 سالگی عهده دار امامت شیعیان شد. دوره امامت ایشان كه بیست سال بود، مصادف با خلافت هارون الرشید، محمد امین و مأمون بود. بعد از مرگ محمد امین پس از كشمكش ها و شورش های مختلف خلافت به دست مأمون افتاد. اما او از ناحیه علویان هراس داشت و دلیل اصلی آن نیز موقعیت معنوی امام رضا ـ علیه السلام ـ بود. مأمون تصمیم گرفت، حكومت خود را از ناحیه علویان در امان نگه دارد. مطمئن ترین راه نزدیكی به امام رضا ـ علیه السلام ـ و آرام نگه داشتن علویان، را انتخاب كرد. او در سال 200 هجری قمری امام رضا ـ علیه السلام ـ را بر خلاف میل قلبی اش مجبور كرد تا از مدینه به مرو هجرت كند. عموم شیعیان نیت باطنی مأمون را نمی دانستند و همین جهل عمومی، سبب گردید سیل هجرت سادات و علویان به سوی ایران سرازیر شد. در این میان دو كاروان از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. یكی كاروانی كه سرپرستی آن به عهده حضرت معصومه ـ سلام الله علیها ـ بود و دیگری، كاروانی كه به كاروانسالاری احمد بن موسی ـ علیه السلام ـ روانه ایران شد. تعداد جمعیت كاروان احمد بن موسی ـ علیه السلام ـ ظاهراً قابل توجه بوده است. در برخی منابع جمعیتشان را تا پانزده هزار نفر هم نوشته اند. تعداد زیادی از سادات و نزدیكان امام هشتم علاوه بر احمد و محمد و حسین از فرزندان امام كاظم ـ علیه السلام ـ در این كاروان حضور داشتند.
چگونگی آشكار شدن قبر
قبر احمد بن موسی ـ علیه السلام در بین سالهای 338 ـ 372 ق. در زمان حكومت عضدالدوله دیلمی آشكار گردید . بنا به گزارش دیگری قبر آن بزرگوار در سال 745 ق. در زمان حكومت شاه ابو اسحاق كه از ممدوحان حافظ است، كشف گردید. البته آن چه برخی از محققان به دست آورده اند این است كه ظاهراً قبر آن حضرت در زمان عضد الدوله دیلمی ظاهر گشته. اما بر اثر مرور زمان و زلزله های پی در پی قبر وی از دیده ها مخفی گردید، تا این كه مجدداً در سال 745 ق. آشكار گردید. چنان كه مجدالاشرف (یكی از متولیان حرم در عصر نادرشاه) كه مطالبی درباره احمد بن موسی از خود به یادگار گذاشته است می گوید: «قبر امام زاده معصوم امیر احمد بن موسی ـ علیه السلام ـ را امیر مقرب الدین مسعود بن بدر ... عمارتی در خاطر داشت.»[1] این بیان می رساند كه اطلاعاتی هر چند مختصر از قبر آن امام زاده وجود داشته است. در كتاب بحرالانساب و آثار الاحمدیه، شرحی مفصل در مورد چگونگی آشكار شدن قبر آن حضرت در زمان عضدالدوله آمده است. گرچه بر اثر مرور زمان این ماجرا گرفتار مطالبی آمیخته با افسانه شده است، اما همین مطالب راهگشای خوبی هستند. آن چه كه در بیشتر گزارش ها آمده است بر این نكته تأكید دارد كه شب ها نوری از قبر ایشان ساطع می شد و پیكر وی نیز كه چندین قرن از شهادت او می گذشته هنوز سالم و تازه به نظر می رسید و انگشتر در دستش بود كه نگینش منقش به جمله «العزه الله احمد بن موسی» بود و همین انگشتری سبب شناسایی او شد. پس از ظاهر شدن قبر در شیراز مدت ها جشن و سرور برپا بود.[2] و از آن موقع تاكنون بارگاه ایشان بهتر از گذشته آباد و ملجأ شیفتگان آن حضرت شده است.
مدفن حضرت احمد بن موسی
به دلیل گذشت زمان و بروز حوادث و حاكم بودن حكومت های ضد شیعی، در مورد مدفن ائمه و فرزندان آنان اختلاف هایی وجود دارد، اما با وجود همه فشارها و تضییقاتی كه نسبت به شیعیان وارد شد، علما و بزرگان شیعه توانستند با جان فشانی های فراوان فقه و تاریخ شیعه را حفظ كنند و برای آیندگان نگاه دارند چنان كه تا مدت ها مدفن امام علی ـ علیه السلام ـ مخفی بود ولی اولیاء خاص از آن اطلاع داشتند.
در مورد مدفن حضرت احمد بن موسی نیز برخی منابع معتقدند كه او در ناحیه ای از خراسان مدفون است. اما اكثر مورخین و سیره نویسان, شیراز را مدفن او می دانند و این نظریه از شهرت بیشتر و مطمئن تری برخوردار است.[3]
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. مجد الاشراف، آثار الاحمدیه، ص 16.
[2]. رك: زر كوب شیرازی، شیرازنامه، ص 197 و آثار احمدیه.
[3]. برخی از دانشمندانی كه شیراز از مدفن وی می دانند، عبارت اند از: حمدالله مستوفی از مورخان قرن هشتم در كتاب نزهه القلوب، ص 116، فرصت الدوله در آثار المعجم، ص 444، زركوب شیرازی از علمای قرن هفتم در شیرازنامه ، ص 197، معین الدین ابوالقاسم جنید شیرازی از علمای قرن هشتم در هزار مزار، ص 335، علامه محمد حسین قزوینی در كتاب ریاض القدس، ص 31، ابن بطوطه از جهانگردان قرن هشتم در سفرنامه خود، ص 261.
محمد ملكي - برگرفته از كتاب سفيران رستگاري، ص